اعتنا...

آنقدر که منتقد در عالم دیدم                               یک واو زیاد و یک الف کم دیدم

یکبار نشد یکی بپرسد بانو                               امروز چرا به شعرتان غم دیدم...

(زارچی)

دعـــــــــــــــــــــــــــــا...

فقط میخوام واسم دعا کنید...

با اون دلای پاکتون...

تخیل پرواز...

امشب سکوت را به خانه مهمان کردم...

از اوج می نگرم

آسمان را زیر پاهایم احساس می کنم

پرواز می آموزم...

چه سخت و سنگین است

بالهایم طاقت این اوج را ندارند...

هر ثانیه بالاتر و بالاتر می روم...

با تمسخر به زمین می گویم نمی خواهمت

فــــــــــــــــــــــــــــــــریاد می زنم

من زاده آسمانم...

به آسمان رسیده ام

وای من آسمان را می خواهم...

زمین با لبخند بازگشتم را توصیه می کند!

تو مال منی

تو زاده منی

تو از جنس خاکی...

ومن بی پروا پرواز می کنم

به آغوش آسمان بال می زنم...

آسمان با نگاهش مرا دور می کند

بــــــــــــــــــازگرد

بـــــــــــــــــازگرد

تو را نمی خواهم...

و من با نگاههای ملتمس نظاره گر خودخواهیش هستم...

التماس می کنم

بگــــــــــــــــــــــــــــــذار بمانم؟!

بازگرد

بازگرد

نمی خواهمت!...

در خیال خود شرم از زمین را مرور می کنم

زمین مرا نمی پذیرد؟

او را از خود رانده ام...

و از اوج به زمین سقوط می کنم

ولی زمین مــــــــــــــــــــــرا به آغوش می کشد...

می دانستم باز می گردی

تــــــــــــــــــــــــو از منی

و من می گریم!...

از سقـــــــــــــــــــــــــــــوط و

شـــــــــــــــــــــــــــــــــرمساری...

قصه ديگران

قرارمان این نبود...                                 

                               این عادلانه نیست... 

که من یک تنه و تو با عشقت به جنگ من بیایی...

من بی صلاح و تو گرمترین صلاح را برای نابودی من بیاوری...

عدالت را زیر پا مگذار!

                                                به خدا من قانون انسانیت را می دانم؟!...

صفحه به صفحه و پاراگراف به پاراگراف خوانده ام...                       

                                                                             از برم...

جنگ سنگینی میانمان در حال وقوع بود...

گوشها و زبانم را از آن خود کردی...

آن زمان که خونین به سراغت آمدم تنها دارایم این قلب وچشمانم بود...

که با ناجوانمردی تمام از صلاح چشمانت استفاده کردی...

                                و با...

                                       تیر نگاهت کور شدم...

نه.....................................................................................................

این داستان زندگی من نیست...

                                          به گذشته ها نگاه می کنم...

                                                                               این داستان برای من نبود؟!!!...

       کجا شنیده ام؟!........

                                         افکارم را به دورترین حس بودن می برم تا شاید بیابم...

                      گیج و منگ...

                                               آه......

                                                                   به یاد آوردم...

این را دخترک همسایه مان برایم گفته بود...

                                                         این داستان اوست...............

نمی دانم.؟!...

چرا لحظه ای آرزو کردم جای او باشم؟...!!!

 و حالا داســـــــــــــــــــــــــتان من... 

                                                 قراری ندارم...

                                                                    چون کسی را ندارم که قراری بگذارم...

                                قلبی که دارم هنوز دست نخورده باقی مانده است...

سکوت............       

                             تنهـــــــــــــــــــــــــــــایی ...

                                                                         سکوت...

آه..........................................................

این عادلانه است...

                                   من قانـــــــــــــــــــــــــون انسانیت را می دانم...

سراغی نیست ز مرد مرد

نسل مردونگی سوخت ودامن زن ننگین شد...

یادش از یادم نرفت...

زمانی که مردانگی را هنوز به حراج نگذاشته بودند...

هنوز بویی از مردانگی در خلوت کوچه ها به مشام می رسید...

هنوز برای گذر دختر همسایه چشمان مست غیرت قدمهایش را لمس می کردند...

دستان غرق غرور چشمهای گرگ را می درید...

مادر بارها می گوید و آه می کشد...........

و حالا من می گویم........

هر روز می بینم....

مردانگی را ابتدای خیابان شهوت و نرسیده به کوچه غیرت به حراج گذاشته اند...

اربده کشان دستانشان را به هم می کوبند و غیرت را می فروشند...

به ارزانترین قیمت مردانگی را از دست می دهند...

هر روز به یاد می آورم...

در گذر دختر همسایه چشمان مست شهوت (گرگها) قدمهایش را چنگ می زنند...

ودامنش را لکه ننگ می پوشانند...

یا او را پرپر می کنند یا پرپر می شود و از یاد می رود...

و باز هم صدایی بلند در میان دالان ذهنم در حرکت است...

نسل مردانگی سوخت و دامن زن ننگین شد...

ودیگرآه سودی ندارد....

تنهايی متفاوت

وای بر من.....

وای بر من تنها.....

اشکهایم جاری شدند.........

در قاب پنجره روبروی اتاقم نقش دخترکی تنها حک شده.....

من تنها    و

                  او تنها

بین تنهایی من و او فرسنگها فاصاه است....

من از یکی بودن و همیشه با خود بودن....

                                                     و او....

از دوتا بودن و یکی شدن.........

بازهم اشک و لبخند....

 وای بر او......

وای بر او که تنهاست و تنهایش با یاد اوست.....

وای بر او که

               تنهاییش درمان ندارد.....

اشکهایش پایان ندارند.....

سلام ........

نمی دونم با کدوم شروع کنم گلایه یا تشکر؟

ممنون از همتون که وقتی با احساس قشنگتون نوشته هامو می خونید باهام همدردی

می کنید و حس تنهایی و از من دور می کنید.....

ولی آپ قبلیم مخاطبی نداشت...

اون یه حس بود که تو چند لحظه آمد و یه جرقه کوچیک زد واسه نوشتن....

مهم نبود ....موندن و رفتن یا بود و نبود کسی.... مهم این بود که من خواستم اون احساس لحظه ای را که بر گرفته از زندگی روزمره همه آدماست و اون طور که دوست دارم روی وبلاگم حک کنم.....

و باید همین جا عذر خواهی کنم از کسی که عصبانیتمو رو سرش خالی کردم.....

من هنوز آنقدر تنها نشدم که دنیای وجودمو با کسی تقسیم کنم و برای رفتنش زاربزنم و

گریه کنم........

((هنوزامتحانم شروع نشده برام دعا کنید))

انتظار

میاید و میرود...

بی آنکه بداند تمام هستیم را می سوزاند.نه! هستیم در برابر چشمانش نا چیز است.

من تمام هستیم را به دستانش می دهم تا بسوزاند...

اگر نپزیرد؟

خواهم مرد...... خواهم مرد........

آمد و رفت...

او نمیدانست تمام هستیم در دستانش به امانت مانده.

آیا امانتدار خوبیست؟

او رفته است.....

ومن تنها با چشمانی لبریز از اشک خاطراتش را مرور می کنم و منتظر می مانم.....

شاید دلش برایم تنگ شود....

شاید بیاید و برود....

نه اگر این بار بیاید دست به دامانش می شوم که بماند....

اشک می ریزم... زار می زنم....

اگر قصد رفتن کند...

باز هم منتظر می مانم.... منتظر

      که

           خدا کند که بیاید و نرود......

ترس

نمی دونم از کجا بکم؟

حرف زیاده. ولی کجا و به کی بگم؟

می ترسم ...

می ترسم از اون روزی که حرفام یه دنیا بشه ولی دنیا برای من جایی نداشته باشه.

من به سکوت عادت کردم ولی سکوت هنوز به من عادت نکرده.

هر روز دارم به فردایی فکر می کنم که هیچوقت بودنشو حس نکردم.

چند روز دیگه امتحان دارم و هر چی می خونم نمی فهمم. دعا کنید قبول بشم....

من از حسابداری متنفرم ولی مجبورم.من دوست دارم رشته خودمو (معماری) ادامه بدم و مطمئنم به خواستم میرسم.

                                (( محتاجم به دعاتون ))

سلام بعد از مدتها برگشتم....

با کلی تجربه خوب و بد...................

ای کاش همه خاطره ها رو بتونم تحمل کنم.

               تو می گی تموم می شه غم ای کاش ای کاشم

                                                   میدونم اما شاید دیگه اون روز نباشم

اعترافي طولانيست شب اعترافي طولانيست

فريادي براي رهائيست شب فريادي براي رهائيست

و فريادي براي بند.

شب 

اعترافي طولانيست.

***

اگر نخستين شب زندان است

يا شام واپسين

- تا آفتاب ديگررا

در چهار راه ها فرياد آري

يا خود به حلقه دارش از خاطر

ببري-،

فريادي بي انتهاست شب فريادي بي انتهاست

فريادي از نواميدي فريادي از اميد،

فريادي براي رهائيست شب فريادي براي بند.

شب فريادي طولانيست.